20,9% ludności Niemiec to imigranci pierwszego pokolenia. 30,2% ma pochodzenie migracyjne. Strumień imigracji przesunął się z Europejczyków na Turków, Syryjczyków, Irakijczyków, Afrykanów i Azjatów. Od 2012 r. przybywało ponad 1 mln osób rocznie, a w latach 2015 i 2022 liczba ta osiągnęła szczytowy poziom 2 mln. Pracownicy sezonowi z Turcji, Włoch i innych krajów pozostali na stałe pomimo posiadania wiz tymczasowych. Od 1990 r. z Wschodu repatriowano 4,5 mln osób pochodzenia niemieckiego. W 2015 r. przybyło 1,1 mln uchodźców, głównie Syryjczyków przybywających szlakiem bałkańskim. Uchodźcy są nadreprezentowani wśród bezrobotnych pomimo wzrostu zatrudnienia. Osoby niebędące Niemcami są nadreprezentowane wśród podejrzanych o popełnienie przestępstw. W przypadku cudzoziemców prawdopodobieństwo zgłoszenia przestępstwa jest dwukrotnie większe. Osoby niebędące Niemcami stanowią jedną piątą osób objętych dochodzeniami w sprawie przestępczości zorganizowanej. W napaściach seksualnych w sylwestra 2015 r. brało udział wielu osób ubiegających się o azyl. Populacja muzułmańska wzrosła z 4,1% do 6,1% do 2016 r. w wyniku imigracji. Polityka została zliberalizowana w odniesieniu do wykwalifikowanych pracowników spoza UE z Kenii, Indii i Afryki. Kanclerz Scholz popiera przyjęcie 288 000 zagranicznych pracowników rocznie w celu zastąpienia ludności. Najwięcej obcokrajowców: Turcy 1,5 mln, Ukraińcy 1,2 mln, Syryjczycy 924 tys. Reformy złagodziły warunki uzyskania niebieskiej karty, karty szansy, podwójnego obywatelstwa oraz naturalizacji do 5 lat. Niemcy mają najwyższy odsetek osób urodzonych za granicą w UE, wynoszący 19,5%.