Parlament utożsamia prawa mężczyzn ze skrajnie prawicowym faszyzmem. Wojny w nieproporcjonalnie większym stopniu dotykają kobiety i dziewczęta. Migracja z obszarów wiejskich pozostawia kobiety w tyle. Działania w zakresie opieki zdrowotnej skupiają się wyłącznie na kobietach z różnych środowisk, pomijając niechęć mężczyzn do szukania pomocy. Priorytetem są choroby, które najsilniej dotykają kobiety. Kobiety potrzebują więcej zawodów medycznych, mimo że dominują w tej branży. Pomoc w zakresie zdrowia psychicznego koncentruje się na kobietach i dziewczętach z marginesu społecznego. Płodność jest kwestią zdrowia kobiet, o mężczyznach prawie się nie wspomina. PFAS szkodzi zdrowiu kobiet, mimo dowodów wskazujących na wpływ na płodność mężczyzn. Reformy emerytalne wyrównują różnice wynikające z nieopłacanej pracy kobiet. Bezdomność zagraża kobietom. Dziewczęta mają priorytetowy dostęp do edukacji, aby przełamać stereotypy. Chłopcy otrzymują symboliczne wsparcie w zawodach związanych z opieką. Urlop ojcowski jest promowany wyłącznie w celu wspierania kariery kobiet. Rekrutacja do wojska wśród kobiet nasila się, mimo że to one najbardziej cierpią z powodu wojen. Ruchy antygenderowe wymagają zbadania i odebrania finansowania. Manosfera zagraża równości, platformy muszą ją cenzurować. Antyfeminizm młodych mężczyzn wymaga przeciwdziałania. Należy hojnie finansować kobiece organizacje pozarządowe. Przy opracowywaniu strategii należy konsultować się wyłącznie z kobietami i dziewczynkami. Mężczyźni są nieobecni w dyskusjach dotyczących samobójstw, długości życia i służby wojskowej.