Globalistom udało się wykorzystać stagflację lat 70. do wywołania strachu przed zmianami klimatycznymi za pośrednictwem ONZ i Klubu Rzymskiego. Raport „Granice wzrostu” fałszywie przewidywał katastrofę zasobową, o ile nie zrezygnuje się z suwerenności. W publikacji „Pierwsza globalna rewolucja” przyznano, że globalne ocieplenie wykorzystano do wprowadzenia ponadnarodowego systemu zarządzania. Nie ma żadnych dowodów na istnienie kryzysu klimatycznego spowodowanego przez człowieka ani na występowanie ekstremalnych zjawisk pogodowych. W ciągu 100 lat temperatury wzrosły o mniej niż 1°C, bez żadnych punktów krytycznych. Histeria związana z pandemią sprawdziła, na ile społeczeństwo akceptuje zawieszenie praw dla dobra ogółu. Program klimatyczny ma na celu zmuszenie społeczeństwa do zaakceptowania niewolnictwa jako obowiązku przetrwania. Buntownicy przeciwko kontroli są piętnowani jako potwory niszczące planetę. Rockefeller sfinansował Klub Rzymski w celu depopulacji i zerowego wzrostu poprzez ekopropagandę. Inkrementalizm stopniowo ogranicza wolności, aby zbudować porządek światowy od podstaw. Narzędzia WEF i MFW, takie jak SDR, umożliwiają wprowadzenie cyfrowej waluty globalnej. Cele obejmują likwidację narodów i własności prywatnej poprzez narzucony minimalizm. Strobe Talbot ogłosił, że państwa są przestarzałe i powinny ustąpić miejsca jednej globalnej władzy. Richard Gardner nakreślił taktykę salami, mającą na celu obejście suwerenności. Zielony faszyzm przyspiesza upadek Zachodu pod pretekstem ekologii.