W oryginalnym poście wyrażono wątpliwości co do tego, że 75% osób nie posiada wewnętrznego monologu. Komentujący twierdzą, że nie słyszą wewnętrznego głosu, ale mają głośne, abstrakcyjne myśli. Niektórzy myślą w sposób nieokreślony, na przykład wiedzą, że muszą kupić mleko, nie używając słów. Inni przekształcają myśli bezpośrednio w działania bez werbalizacji. Wielu opisuje myślenie w obrazach, uczuciach lub niewyrażonych pojęciach. Liczba 75% jest szeroko kwestionowana jako zbyt wysoka. Rzeczywisty odsetek szacuje się na około 25%. Dane oparte na samoocenie są niewiarygodne ze względu na różnice w definicjach myślenia. Czytelnicy i pisarze częściej mają monolog werbalny. Osoby bez monologu czują się znudzone, co budzi zazdrość u tych, którzy mają ciągły wewnętrzny głos. Brak wewnętrznego głosu wiąże się z fotograficzną pamięcią i bezpośrednim przepływem logiki do działania. Myśli wywołujące panikę pojawiają się jako bezkształtne uczucia, a nie powtarzające się głosy. Wewnętrzny głos nigdy się nie męczy ani nie traci tchu. Niektórzy pragną ciszy od ciągłego narracyjnego głosu. Bez monologu głowa wydaje się pusta. Style myślenia różnią się w zależności od trybu wizualnego, słuchowego i koncepcyjnego.