Margaret Hamilton kierowała kilkudziesięcioosobowym zespołem zajmującym się oprogramowaniem modułu dowodzenia, a dopiero po misji Apollo 11 – modułu księżycowego. Zdjęcie przedstawia listy asemblerowe, liczne kopie i wersje liczące łącznie tysiące stron, pochodzące z sesji promocyjnej. Na początku 1969 roku pełniła funkcję zastępcy dyrektora pod kierownictwem Dana Lickly’ego, swojego przyszłego męża. Hamilton nie napisała kodu samodzielnie ani w większości – efektem pracy zespołowej był liczący 1751 stron kod asemblerowy modułu dowodzenia Apollo 11. Zbiór ten przekracza rozmiar kodu pojedynczej misji i prawdopodobnie zawiera emulacje, instrukcje oraz warianty. Dołączyła do zespołu w 1965 roku na niższym stanowisku, a nie jako pierwsza programistka programu Apollo czy dyrektor z 1965 roku. Mity, że to ona ukuła termin „inżynieria oprogramowania”, są nieprawdziwe – termin ten powstał przed nią. Snopes, Wikipedia i TED-Ed powtarzają nieścisłości, takie jak autorstwo w pojedynkę czy bycie pierwszą programistką NASA. Don Eyles kwestionuje jej zasługi jako liderki modułu księżycowego, przyznane po misji Apollo 11. Annie Easley, czarnoskóra programistka, poprzedziła Hamilton w NASA o wiele lat. Obraz promuje pracę laboratorium nad programem Apollo, wyolbrzymiając indywidualną rolę w projekcie zespołowym. Kod był wprowadzany ręcznie, a następnie przepisywany na karty i wydruki przez większą grupę. Prezydencki Medal przecenia jej rolę jako liderki zespołów programistycznych obu modułów przed misjami.