Historia genetyczna subkontynentu indyjskiego to wynik wieloetapowych migracji, zdominowanych przez mężczyzn z Azji Środkowej w epoce brązu, które pozostawiły silny ślad w męskim genomie. W przeciwieństwie do tego, kobiece linie rodowe wykazują ciągłość od czasów najwcześniejszego osiedlenia ludzi w tym regionie. Badanie podważa uproszczone modele „inwazji aryjskiej” i pokazuje, że struktura genetyczna Indii ukształtowała się na skutek złożonych i wielowarstwowych procesów demograficznych.Badanie „A genetic chronology for the Indian Subcontinent points to heavily sex-biased dispersals” (Silva et al., 2017) analizuje historię zasiedlenia subkontynentu indyjskiego na podstawie danych genetycznych, wskazując na wyraźnie odmienne wzorce migracji mężczyzn i kobiet. Główne wyniki: Pochodzenie mtDNA i zasiedlenie prehistoryczne: Linie mitochondrialne (mtDNA), dziedziczone po matce, dokumentują bardzo wczesne osiedlenie ludzi nowożytnych w Indiach, około 55–65 tys. lat temu. Zidentyfikowano wiele autochtonicznych haplogrup mtDNA (np. M i R), które są świadectwem długoletniej izolacji populacji. Wzrost liczebności populacji żeńskiej był obserwowany około 40 ka oraz 12–9 ka, co pokrywa się z danymi archeologicznymi (np. pojawieniem się mikrolitów i neolitu). Męskie linie rodowe (Y-DNA) i migracje: Linie Y-chromosomowe odzwierciedlają znacznie młodsze migracje – głównie z Azji Środkowej i Zachodniej w ciągu ostatnich 10 tys. lat. Szczególnie intensywny napływ mężczyzn miał miejsce w epoce brązu (~3.5–4 ka), co jest zgodne z modelem ekspansji indo-europejskiej z rejonu stepu pontyjsko-kaspijskiego. Silna asymetria płciowa: Wzorce rozprzestrzeniania genów są silnie zróżnicowane płciowo: większość mtDNA jest autochtoniczna (70–90%), podczas gdy Y-DNA w znacznym stopniu pochodzi z Zachodu (50–90%). Ten wzorzec jest zgodny z patrylokalnym i patriarchalnym społeczeństwem pasterskim, przypisywanym wczesnym Indo-Europejczykom. Złożoność migracji i wpływy kulturowe: Do Indii docierały liczne fale migracyjne z Zachodu (bliski Wschód, Iran, Anatolia, Kaukaz) w różnych epokach – od ostatniego zlodowacenia (~20 ka), przez neolit (~9–5 ka), aż po epokę brązu (~4–3 ka). Linie mtDNA wskazują, że migracje kobiet były znacznie rzadsze i obejmowały głównie okresy wcześniejsze (np. neolit), natomiast linie Y-DNA potwierdzają masowy napływ mężczyzn z haplogrupą R1a-Z93 w epoce brązu.