Obecne dowody genetyczne sugerują, że gdy AMH po raz pierwszy przemieszczały się przez ten obszar, krzyżowały się z EH1 w Azji Południowej, denisowianami w ISEA i na Filipinach oraz potencjalnie z EH2 na Flores. Co uderzające, spośród tych grup hominidów obecnie znani są tylko denisowianie, a nawet w tym przypadku dowody pochodzą wyłącznie z genomiki. Region ten był wyraźnie zamieszkiwany przez kilka grup hominidów, które prawdopodobnie żyły w względnej izolacji od siebie przez setki tysięcy lat i najwyraźniej wniosły unikalne wzorce pochodzenia do obecnych populacji. Badanie Teixeiry i Coopera (2019) analizuje wykorzystanie sygnałów genetycznych pochodzących z introgresji archaicznych homininów (m.in. neandertalczyków i denisowian) jako narzędzia do rekonstrukcji migracji anatomicznie współczesnych ludzi (AMH) z Afryki. Przodek AMH wszystkich populacji azjatyckich i australo-papuaskich krzyżował się z EH1, co skutkowało wspólnym sygnałem genomowym 2,6–3,4% przodków EH1 (fioletowy na ryc. 1). Sygnał ten, choć rozcieńczony, nadal można wykryć we współczesnych populacjach indyjskich, andamańskich i wschodnioazjatyckich (33). Po tym początkowym wydarzeniu wydaje się, że nastąpiła druga faza mieszania się między przodkami australo-papuasów (po oddzieleniu się od innych populacji azjatyckich) a grupą denisowian bliżej spokrewnioną z zsekwencjonowanym osobnikiem ałtajskim, generując dodatkowy wkład genomowy wynoszący ~1,6% (33) (zaznaczone na czerwono numerem 2 na ryc. 2). Wcześniejsze badania wykazały, że współczesne populacje ISEA mają zawartość genomową denisowian mniej więcej proporcjonalną do ich australo-papuaskich przodków (28), co sugeruje, że pochodzą one z tego samego wtórnego. Główne ustalenia: Neandertalska introgresja (55–50 tys. lat temu): Pierwszy kontakt AMH z neandertalczykami nastąpił w zachodniej Eurazji. Wszyscy współcześni ludzie poza Afryką mają ~2% DNA neandertalskiego, co wskazuje, że introgresja nastąpiła w małej, pierwotnej populacji założycielskiej. Skomplikowane dziedzictwo denisowian: Najwyższy poziom ich DNA (~3–6%) znaleziono u Aborygenów australijskich i Papuasów. Denisowianie, choć znani głównie z jaskini Denisowa na Syberii, prawdopodobnie zamieszkiwali dużą część wschodniej Azji. Nie występują w Europie. Co najmniej dwie fale denisowiańskiej introgresji:Jedna dotyczy wspólnego przodka populacji południowej Azji i Oceanii, pochodząca od „odległego” denisowiańskiego źródła. Druga fala (Altajska) nastąpiła później u przodków Australopapułańczyków. Nowy, nieznany hominin (EH1): Badania sugerują istnienie trzeciego archaicznego hominina, genetycznie równie odległego od neandertalczyków i denisowian, z którym AMH skrzyżowali się prawdopodobnie w północnych Indiach. Jego sygnały genetyczne wykryto w populacjach Indii, Andamanów i Azji Wschodniej. Niezależna introgresja w Filipinach: Łowcy-zbieracze z Filipin wykazują odrębne ślady denisowiańskiego DNA, sugerujące trzecią niezależną falę introgresji. Potencjalna introgresja od kolejnego hominina (EH2) na Flores: Lokalna populacja wykazuje unikalne komponenty genetyczne, które mogą pochodzić od nieznanego, wysoce odmiennego archaicznego hominina. Brak dowodów na obecność archaicznych homininów w Sahulu (Australia i Nowa Gwinea): Pomimo wysokiego poziomu archaicznego DNA u obecnych mieszkańców, nie ma śladów archeologicznych obecności archaicznych homininów na tym kontynencie – wskazuje to na wcześniejszą introgresję przed przybyciem AMH. Podsumowanie: Genomy współczesnych ludzi zawierają ślady wielokrotnych i geograficznie zróżnicowanych krzyżowań z archaicznymi homininami. Analiza tych sygnałów umożliwia rekonstrukcję tras i czasu migracji AMH, szczególnie w Azji i Oceanii, ujawniając obecność co najmniej dwóch nieznanych grup homininów (EH1 i EH2), z których żadna nie została jeszcze zidentyfikowana w zapisach kopalnych.