Wyłącznie biali ludzie - i na Bliskim Wschodzie i w neolitycznej Europie. ZERO związków z negroidalnymi. Liczne linie dowodowe wskazują, że europejskie populacje neolitycznych rolników były genetycznie bardzo blisko spokrewnione z neolitycznymi grupami z Bliskiego Wschodu, zwłaszcza Anatolii. Analizy PCA konsekwentnie lokują próbki wczesnych europejskich rolników (tzw. komponent wczesnych rolników europejskich, EEF) obok próbek starożytnych rolników anatolijskich, a z dala od europejskich łowców-zbieraczy. Na przykład próbki kultury ceramiki wstęgowej (LBK) z Niemiec oraz innych wczesnych rolników tworzą zwartą chmurę na wykresie PCA blisko osi populacji anatolijskich, co odzwierciedla ich anatolijskie pochodzenie. Równocześnie próbki te są wyraźnie oddalone od klastrów mezolitycznych HG (np. zachodnich WHG), potwierdzając minimalny wkład genów autochtonicznych w pierwszych fazach neolitu. Statystyki f dodatkowo potwierdzają tę bliskość genetyczną. Wartości f4 o formacie f4(Mbuti, European_HG: Neolithic_European, Anatolia_Neolithic) wykazały, że neolityczni Europejczycy dzielą znacznie więcej wspólnej dryftu genetycznego z rolnikami anatolijskimi niż z jakąkolwiek populacją łowców-zbieraczy Europy. Innymi słowy, genomy pierwszych rolników europejskich wykazują większe podobieństwo do genomów anatolijskich farmerów niż do genomów lokalnych mezolitników, co jest zgodne z modelem migracji. Testy mieszania qpAdm pozwoliły zaś ilościowo oszacować proporcje poszczególnych komponentów ancestrów. Modele te wskazują, że populacje wczesnoneolityczne Europy dają się opisać w ogromnej większości jako potomkowie anatolijskich rolników z niewielką jedynie domieszką od europejskich HG. Przykładowo, genomy wczesnych rolników z kultury LBK są modelowane zazwyczaj jako ok. 70–95% komponentu Anatolia_Neolithic plus kilka-kilkanaście procent komponentu WHG. W regionach położonych najbliżej Anatolii udział ten był wręcz niemal stuprocentowy – badania wskazują, że neolityczna populacja Bałkanów ~6000 p.n.e. posiadała aż ~98% ancestrii pochodzącej od rolników anatolijskich i zaledwie ~2% od miejscowych łowców-zbieraczy. Tak wysoki udział bliskowschodniego składnika genetycznego stanowi mocny dowód, że neolit rozprzestrzeniał się drogą demicznej dyfuzji, tj. wraz z migracją ludzi niosących ze sobą geny i styl życia rolniczy, a nie wyłącznie przez adopcję kultury przez lokalne społeczności. W kolejnych tysiącleciach obserwowano stopniowy wzrost domieszki łowców-zbieraczy w populacjach rolniczych, co odzwierciedla lokalne interakcje po początkowym etapie kolonizacji. Jednak nawet w młodszych fazach neolitu genomy rolników nadal zdominowane były przez komponent anatolijski. I tak, ludzi kultury Cucuteni-Trypole (chalkolit na wschodzie Europy) cechował ok. 20% udział mezolitycznej domieszki, a kultur późnoneolitycznych środkowej Europy (np. pucharów lejkowatych, amfor kulistych) rzędu 20–25% WHG. W populacjach zachodnich, jak na Półwyspie Iberyjskim, udział ten mógł dojść do ~50% pod koniec neolitu, ale wciąż reszta genomu wywodziła się z Bliskiego Wschodu. Nawet neolityczni osadnicy brytyjscy (~4000 p.n.e.), którzy pojawili się stosunkowo późno, mieli około 75% ancestrii anatolijsko-rolniczej i 25% łowcowskiej, co sugeruje że znaczna część tej domieszki WHG została przez nich “przywieziona” z kontynentu (gdzie doszło do wcześniejszego zmieszania). Interpretacja tych danych jest spójna: dominacja komponentu Anatolia_Neolithic w genomach pierwszych rolników europejskich wskazuje na faktyczną migrację populacji z Bliskiego Wschodu, która niemal całkowicie zastąpiła gene pool miejscowych łowców-zbieraczy w pierwszej fazie neolitu. Dopiero później – po kilkuset latach współistnienia – nastąpiło stopniowe włączanie genów autochtonów do puli genetycznej rolników. Szacunki czasu mieszania się populacji potwierdzają tę chronologię: około 7500 lat temu (5500 p.n.e.) nastąpiła migracja rolników anatolijskich do Europy, natomiast znaczące domieszki miejscowych HG pojawiły się mniej więcej 1000 lat później, ok. 6200 BP (ok. 4200 p.n.e.), dając początek zróżnicowanym genom lokalnych późnych kultur neolitycznych. Wraz z tym procesem zmieniały się również rodowody uniparentalne – we wczesnych populacjach rolniczych dominowały haplogrupy charakterystyczne dla Bliskiego Wschodu (np. męskie G2a, żeńskie N1a, T, K), podczas gdy haplogrupy typowe dla europejskich łowców-zbieraczy (Y-DNA I2, C1: mtDNA U5, U4) pojawiają się dopiero w późniejszych okresach i w niewielkim odsetku. Wszystkie te dowody genetyczne – od analiz PCA, przez statystyki f4, po modele qpAdm – jednoznacznie wspierają hipotezę, że rozwój neolitu w Europie był napędzany głównie migracją populacji anatolijskich, które przyniosły ze sobą zarówno nowy styl życia, jak i odmienną pulę genową, a nie jedynie transferem idei uprawy roślin i hodowli zwierząt. Jednocześnie późniejsze zwiększanie się domieszki od autochtonów wskazuje, że interakcje i asymilacja między napływowymi rolnikami a miejscowymi społecznościami łowców-zbieraczy odegrały istotną rolę w kształtowaniu regionalnej zmienności genetycznej w neolitycznej Europie