Badanie „Extended Y Chromosome Investigation Suggests Postglacial Migrations of Modern Humans into East Asia via the Northern Route” analizuje strukturę genetyczną męskiej linii Y-chromosomalnej w Azji Wschodniej, koncentrując się na udziale populacji z Azji Środkowo-Południowej (CSA) i Europy Zachodniej (WE) oraz migracjach po ostatnim maksimum lodowcowym. Z przebadanych 3826 mężczyzn z 117 populacji Chin i Korei Północnej wyodrębniono cztery dominujące haplogrupy Y-DNA: O-M175 (63,75%), D-M174 (10,72%), C-M130 (12,43%) i N-M231 (5,96%). Stanowią one łącznie 92,87% i mają południowe pochodzenie, co potwierdza dominującą rolę południowej trasy migracji człowieka do Azji Wschodniej w paleolicie. Jednak u 6,79% osób wykryto haplogrupy typowe dla CSA i WE (m.in. Q-M242 i R-M207), głównie w populacjach północno-wschodniej Azji (NEAS). Ich rozmieszczenie geograficzne oraz analiza zróżnicowania markerów Y-STR sugerują, że przybyły one do NEAS trasą północną, zarówno w okresie postglacjalnym (~18 tys. lat temu), jak i później (~3 tys. lat temu). Szczególnie Q-M242 (prekursor Q1a3a-M3, typowy dla rdzennych Amerykanów) i R-M207 reprezentują stare migracje przez Syberię. Analiza różnic w haplotypach oraz wiek mutacji Y-STR wskazuje, że linie takie jak R1a1*-M17 i Q1a1-M120 mają w Azji Wschodniej starożytne pochodzenie i wysoką różnorodność, sugerując lokalną dywersyfikację po migracji z CSA/WE. Niektóre linie (np. R1b-M269, J2a-M410) mogą pochodzić z neolitycznej ekspansji z Bliskiego Wschodu. Wyniki te potwierdzają główny udział trasy południowej w zasiedleniu Azji Wschodniej, ale również ujawniają istotny, choć ograniczony, wkład migracji postglacjalnych trasą północną do genomu populacji północno-wschodnich. Różnice między SEAS a NEAS odzwierciedlają te zróżnicowane źródła genetyczne.