Żuchwa denisowczyka sprzed 160 tys. lat znaleziona w Xiahe w Chinach posiada trójkorzeniowy drugi ząb trzonowy dolnej szczęki. Częstotliwość występowania trójkorzeniowego drugiego zęba trzonowego (3RM) wynosi poniżej 3,5% u nieazjatyckich przedstawicieli gatunku Homo sapiens. Wśród mieszkańców północno-wschodniej Azji i rdzennych Amerykanów odsetek ten przekracza 40%. Cecha ta nie występowała u wczesnych azjatyckich i afrykańskich H. sapiens. Trójkorzeniowy drugi trzonowiec powstał u archaicznych homininów azjatyckich przed pojawieniem się H. sapiens. Żuchwa z Penghu 1 z Tajwanu wykazuje trójkorzeniowy drugi trzonowiec z archaicznymi cechami podobnymi do denisowskich. Współczesny azjatycki trójkorzeniowy drugi trzonowiec wywodzi się bezpośrednio z introgresji denisowskiej. Badania bliźniąt wskazują na genetyczne podstawy występowania trójkorzeniowego drugiego trzonowca u obu osób. Wysoka częstość występowania trójkorzeniowego drugiego trzonowca łączy pochodzenie rdzennych Amerykanów z Azją. Przepływ genu EPAS1 denisowczyków wyjaśnia adaptację Tybetańczyków do życia na dużych wysokościach, podobnie jak 3RM. Selekcja na rzecz wytrzymałości żucia utrzymuje wysoki poziom 3RM u Azjatów. Niższy poziom 3RM występuje w populacjach z DNA denisowczyków, ale o mniej wytrzymałych szczękach, takich jak Australia. Archaiczne cechy u współczesnych Azjatów prawdopodobnie wynikają z domieszki denisowczyków. 3RM stanowi morfologiczny dowód hybrydyzacji archaicznych i współczesnych ludzi w Azji.