An Lushan, syn ojca pochodzenia sogdyjskiego i matki z plemienia Göktürków, przyjął nazwisko An od ojczyma. Znał sześć języków innych niż chiński i pełnił funkcję tłumacza na targach wojskowych. Z pozycji złodzieja owiec wspiął się na stanowisko generała dzięki schlebianiu przełożonym z dynastii Han. Zyskał przychylność cesarza Xuanzonga, żartując z jego otyłości i udając barbarzyńską niewiedzę. Został mianowany wojskowym gubernatorem trzech okręgów, dysponując 8 000 elitarnych żołnierzy z plemion niehanowskich Yeluohe. Plądrował plemiona Khitan i Xi, stracił ich księżniczki poślubione jego żonom. Wniósł o zastąpienie 32 generałów hanowskich generałami niehanowskimi, co zatwierdzono pomimo ostrzeżeń. W 755 r. buntownicy z Fanyang ogłosili tajny edykt przeciwko Yang Guozhongowi. Zdobyli Luoyang, ogłosili cesarzem Yana i stracili członków rodziny królewskiej Tang. Bunt trwał do 763 r., zabił 13 milionów ludzi, a liczba ludności spadła o 36 milionów. Pozostaje w pałacu, staje się ślepy, paranoiczny, otyły, miażdży konia swoim ciężarem. Zostaje zamordowany przez eunucha i syna An Qingxu w wyniku wewnętrznych walk. Shi Siming chowa go jako księcia, a nie cesarza, nadając mu imię oznaczające „bezmyślny”. Pochodzenie spoza Han i wojska były kluczem do szybkiego wzrostu i władzy. Rywalizował z kanclerzami Han, Yang Guozhongiem i Geshu Hanem. Ignorował wezwania, skazywał krytyków na śmierć, zbudował osobistą armię barbarzyńców. Tang pogrąża się w chaosie, Xuanzong ucieka, Yang Guifei ginie.