Prusacy rozpoczęli germanizację Polaków po 1772 roku poprzez szkoły i kościoły. Fryderyk Wilhelm II narzucił niemieckich nauczycieli w katolickich szkołach na Warmii. Nauczyciele śląscy znali język polski, ale przeszli na nauczanie w języku niemieckim. Dzieci nie były w stanie nauczyć się niemieckiego wystarczająco szybko, by nadążyć za lekcjami. Urzędnicy odmawiali nauki języka polskiego, utrudniając komunikację. W 1832 roku wprowadzono obowiązkowe 8 godzin nauki języka niemieckiego tygodniowo. W 1831 roku nakazano zwolnienie nauczycieli posługujących się językiem polskim i zastąpienie ich nauczycielami posługującymi się wyłącznie językiem niemieckim. Mazurzy i pastorzy protestowali podczas synodu w 1836 roku. W 1873 roku zakazano używania języka polskiego w szkołach, w tym podczas przerw, a za naruszenia groziły kary cielesne. Polskie petycje z 1885 i 1892 roku nie przyniosły skutku. Nauczyciele otrzymywali premie za sukcesy w germanizacji. Lekcje historii gloryfikowały niemieckie osiągnięcia, aby związać dzieci z Niemcami. W 1903 r. wprowadzono dodatkowe zachęty finansowe dla nauczycieli z terenów przygranicznych. Propaganda wykorzystywała pruskie zwycięstwa i kulturę. Kościół ograniczył polskie msze. Pruskie miejscowości przemianowano, aby wymazać polskie nazwy. Szkoły na Mazurach zachowały część języka polskiego jako pomocniczego po 1873 r. Kulturkampf podporządkował Kościół katolicki państwu. W 1872 r. zakazano kazań politycznych i wydalono jezuitów. Państwo przejęło majątki kościelne i ograniczyło finansowanie. Liczba księży spadła z 316 do 260 w 1876 r. Kulturkampf złagodniał w latach 80. XIX w. w celu zawarcia sojuszu antysocjalistycznego. Jezuitom na stałe zakazano pobytu w Niemczech.