Po 1871 roku Prusacy zintensyfikowali proces germanizacji, mając na celu zgermanizowanie wykształconych Polaków i zniszczenie polskiej kultury. Bismarck prowadził antypolską politykę, stosując zarówno środki legalne, jak i nielegalne. Niemiecki stał się jedynym językiem urzędowym – polskie nazwiska i nazwy miast zostały zgermanizowane. W ramach „Kulturkampf” zaatakowano Kościół katolicki jako bastion polski, zamykając seminaria i nakładając grzywny na instytucje. Polskie ruchy społeczne tworzyły stowarzyszenia jednoczące różne warstwy społeczne w celu zachowania języka i gospodarki. W 1885 r. w ramach „Rugi pruskie” wydalono 26 000 Polaków niebędących obywatelami. Komisja Kolonizacyjna wydała 100 milionów marek na zakup i podział ziemi polskiej między Niemców, ale poniosła porażkę. Polacy przeciwstawili się temu, tworząc Bank Polski, który udzielał tanich kredytów na utrzymanie ziemi. Hakata rozpowszechniał antypolską propagandę przy wsparciu imperium. Strajk we Wrześni w 1901 r. był protestem przeciwko lekcjom religii wyłącznie w języku niemieckim – dzieci były bite, a rodzice trafiali do więzienia. Ustawa z 1904 r. zakazała zakładania nowych polskich osad rolniczych – Drzymala mieszkał w przyczepie, przeciwstawiając się jej. Ustawa z 1908 r. umożliwiła przymusowe wywłaszczanie z polskiej własności. Ustawa cenzurująca wymuszała prowadzenie spotkań wyłącznie w języku niemieckim. Polskie stowarzyszenia uczyły oszczędności i nowoczesnego rolnictwa, by prześcignąć Niemców. Kulturkampf przyniósł odwrotny skutek, wzmacniając wpływy Kościoła wśród Polaków.