Wilhelm II przejął władzę w 1888 roku po śmierci Wilhelma I i Fryderyka III. W 1890 roku zwolnił Bismarcka, aby umocnić swoje osobiste rządy. Dążył do niemieckiej hegemonii w Europie i na Bliskim Wschodzie. Rozszerzył kolonie w Afryce i na wyspach Pacyfiku. W 1896 roku wysłał telegram do Krugera, w którym wyraził poparcie dla Burów w konflikcie z Wielką Brytanią. W 1898 roku uchwalił ustawę marynarki wojennej, co wywołało rywalizację z Wielką Brytanią. Wywiad dla „Daily Telegraph” w 1908 r. upokorzył Niemcy na arenie międzynarodowej. Podsycił nacjonalizm i radykalny szowinizm w kraju. Zintensyfikował germanizację poprzez wprowadzenie antypolskich ustaw w pruskiej Polsce w latach 1904–1908. W pełni poparł Austrię po zamachu w Sarajewie, który wywołał I wojnę światową. W przemówieniu w Reichstagu ogłosił wojnę jako konieczną, jednocząc Niemców. Podczas wojny został odsunięty na bok przez Hindenburga i Ludendorffa. Abdykował w trakcie rewolucji 1918 r. i uciekł na wygnanie do Holandii. Uniknął procesu, ponieważ Holandia odmówiła ekstradycji. Zmarł w Holandii w 1941 r.