Sześć mumii z okresu predynastycznego, należących do kultury Naqada II, znaleziono w płytkich grobach w Gebelein około 3400 r. p.n.e. Ciała uległy naturalnej mumifikacji w wyniku odparowania gorącego piasku. Zostały pochowane nago lub luźno owinięte w pozycji embrionalnej na lewym boku. Człowiek z Gebelein miał 160 cm wzrostu, był w wieku 18–21 lat, miał rude włosy i zdrowe zęby. Człowiek z Gebelein został dźgnięty nożem o długości 12 cm pod lewym łopatką, co spowodowało przebicie płuca i żebra. Mężczyzna z Gebelein miał rzadkie męskie tatuaże przedstawiające owce berberyjskie i bydło na prawym ramieniu. Mumia kobiety EA32752 miała tatuaże w kształcie litery S na prawym ramieniu. Tatuaże wykonane były z sadzy i służyły do celów rytualnych lub jako wyraz odwagi. Tatuaże były bardziej powszechne wśród starożytnych Egipcjanek. Wszystkie mumie miały od 1,5 do 1,6 m wzrostu. Stwierdzono liczne złamania pośmiertne żeber, kości udowych i czaszek. Mężczyzna EA32754 miał brązowe włosy na głowie. Kobieta EA32752 miała 152 cm wzrostu i długie brązowe włosy. Nastolatek EA32753 miał zużyte zęby pomimo młodego wieku. Osoba starsza EA32755 wykazywała oznaki osteoporozy starczej. Niektóre ciała były owinięte w płótno lub bandaże. Groby zawierały minimalną ilość przedmiotów, takich jak naczynia i krzemienie. Stanowisko Gebelein było prawdopodobnie wczesną stolicą faraonów.