Stanisław Kierbedź (1810–1899) był polskim inżynierem, generałem majorem armii carskiej Rosji i pionierem w dziedzinie mostów kratownicowych, znanym z budowy kluczowych mostów nad rzekami Newą i Wisłą. Wczesne życie i edukacja Urodzony 10 marca 1810 r. w Nowym Dworze koło Poniewieża (ówczesne Imperium Rosyjskie) w rodzinie szlacheckiej herbu Ślepowron, Kierbedź studiował w szkołach pijarskich i Cesarskim Uniwersytecie Wileńskim, a następnie w 1831 r. ukończył z wyróżnieniem Instytut Inżynierów Komunikacji w Sankt Petersburgu. W latach 1831–1849 wykładał budownictwo i mechanikę w instytucjach petersburskich, podróżując po Europie (Niemcy, Francja, Anglia) w celu studiowania postępów inżynierii. Główne projekty inżynieryjne Kierbedź zaprojektował i zbudował most Blagowieszchenski nad Newą w Sankt Petersburgu (1842–1850), żelazną konstrukcję o długości 342 metrów z siedmioma stałymi przęsłami i jednym mostem zwodzonym, pokonującą głębokie wody, lód i fale pływowe. Car Mikołaj I osobiście zatwierdził ten projekt i po jego ukończeniu awansował Kierbedzia do stopnia generała dywizji. Zbudował pierwszy w Rosji most kratownicowy nad rzeką Ługą (1853–1857) i nadzorował budowę mostu Aleksandryjskiego (Kierbedź) nad Wisłą w Warszawie (1859–1864), wykorzystując innowacyjne kesony jako fundamenty. Później pełnił funkcję zastępcy dyrektora Kolei Sankt Petersburg–Warszawa oraz kierownika budowy portu w Kronsztadzie. Późniejsza kariera i spuścizna Mianowany tajnym radcą w 1881 r., Kierbedź przeszedł na emeryturę w 1891 r., osiadł w Warszawie, kupił majątek Ołtarzew, aby wspierać polskich rzemieślników poprzez działki ziemskie, i podarował swoją bibliotekę techniczną Politechnice Lwowskiej. Otrzymał liczne rosyjskie ordery, takie jak Biały Orzeł (1871), i został uhonorowany stypendiami i nagrodami nazwanymi jego imieniem. Kierbedź zmarł 19 kwietnia 1899 roku i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.