Witold Zglenicki (1850–1904) był polskim inżynierem górnikiem, geologiem, wynalazcą i filantropem, znanym jako "ojciec nafty bakijskiej" i "polski Nobel" za pionierskie prace w wydobyciu ropy w Baku oraz hojne wsparcie nauki polskiej. Uczeń Dmitrija Mendelejewa, zaprojektował pierwszą platformę wiertniczą do podmorskiego wydobycia ropy, opracował urządzenia do pomiaru krzywizn szybów i prostopadłości otworów wiertniczych, a także wyznaczył złoża naftowe w Azerbejdżanie. Współpracował z braćmi Nobel i rodziną Rothschildów, przyczyniając się do przekształcenia Baku w naftowe centrum. Witold Zglenicki przypisuje się kilka kluczowych wynalazków w dziedzinie górnictwa naftowego, głównie związanych z wydobyciem ropy w Baku, które uczyniły go pionierem podmorskich wierceń. Najsłynniejszy to pierwsza na świecie platforma wiertnicza do podmorskiego wydobycia ropy, zaprojektowana w 1896 roku jako metalowy pomost na palach wbitych w dno morza, wystający 5 metrów nad wodę, z urządzeniami wiertniczymi i zbiornikami, chroniony falochronami. Inne wynalazki Urządzenie do pomiaru krzywizn szybów wiertniczych, które zmniejszyło awarie, wybuchy i wypadki podczas wierceń. Przyrząd do pomiarów prostopadłości otworów górniczych, poprawiający bezpieczeństwo i efektywność wydobycia. Te innowacje, opracowane w latach 1890–1904, wsparły rozwój Baku jako naftowego centrum i zostały docenione przez współczesnych, choć platforma doczekała się realizacji dopiero po jego śmierci