Autor omawia współczesne hipotezy przebiegu ewolucji człowieka, przy założeniu że Afrykę opuścił człowiek współczesny, a nie hominid. Jednak jak w takim modelu wytłumaczyć 'odległą' murzyńską genetykę? Wszyscy ludzie żyjący poza Afryką, są wobec siebie bliżsi genetycznie, niż populacje murzyńskie wzgledem siebie. Innymi słowy, zazwyczaj Polak i Japończyk będą bliżsi genetycznie, niż murzyni z różnych plemion w obrębie jednego państwa. Aby wyjaśnić tak dużą 'różnorodność' murzyńskiego DNA, a przede wszystkim ich 'unikalne' bo nie występujące w żadnych innych populacjach fragmenty DNA, część naukowców postawiła hipotezę wymiany genów z hominidami. Mieszać z archaicznymi hominidami mieliby się członkowie populacji pierwszych ludzi, którzy nie opuścili z resztą ludzi Afryki około 70-50k ya. Zgodnie z tym modelem, niektóre dość niedawne skamieniałości (<20 000 lat temu) zostały uznane za morfologicznie podobne do archaicznych ludzi [32–35]. Nie jest jednak jasne, jakie bariery (geograficzne, behawioralne) pozwoliły współczesnym i archaicznym liniom ewolucyjnym pozostać odrębnymi przez setki tysięcy lat przed niedawnym zmieszaniem (ten problem występuje tylko przy założeniu że z Afryki wyszedł homo sapiens, a nie hominid który ewoluował w innym miejscu, tak jak było w przypadku neandertalczyka). Gdyby bariery były geograficzne, model ten przewidywałby, że archaiczna morfologia utrzyma się dość późno w niektórych regionach, podobnie jak w Eurazji z neandertalczykami, ale tylko w Afryce. Oczekiwania dla tego modelu będą również zależeć od tego, czy był wystarczający przepływ genów i czy architektura genetyczna cech morfologicznych była taka, że zmieszane osobniki będą różnić się morfologicznie od osobników, które wywodzą wszystkie swoje pochodzenie z tego regionu. Trwające badania [54] powinny dać lepsze zrozumienie, w jaki sposób domieszka wpływa na morfologię, co jest kluczowe dla odróżnienia modelu 4 od modelu 1,3. Genetyka Nie ma „archaicznych” starożytnych genomów porównywalnych z sekwencjami neandertalczyka i denisowianina. Alternatywnie, kilku genetyków przyjęło podejście polegające na poszukiwaniu regionów genomu, które są statystycznymi odstającymi wartościami we współczesnych populacjach afrykańskich i mogą reprezentować introgresję między rozbieżnymi gatunkami człowiekowatych [30]. Na przykład Hsieh i in. rozważają górny 1% odstających wartości S* w genomach pigmejów środkowoafrykańskich [55]; znajdują dowody na pojedynczy impuls przepływu genów do mieszkańców środkowej Afryki 9000 lat temu. Te regiony genetyczne mają tendencję do posiadania bardzo starego wieku koalescencji, wynoszącego około 1 miliona lat. Zamiast wspierać dowody na rozległy przepływ genów (tj. Model 1), dane te raczej potwierdzałyby silną strukturę populacji przez dziesiątki tysięcy lat między gatunkami homininów – po czym następowałby jeden lub dwa impulsy mieszania się z niskim tempem migracji. Należy jednak zachować ostrożność w interpretacji takich podejść, ponieważ każda statystyka będzie miała zestaw obserwacji w ogonie, obserwowane segmenty „zintrogresowane” nie pasują do żadnego z symulowanych modeli demograficznych w artykule [55], a autorzy podkreślają, że ich podejście jest znacząco obciążone błędem w szacowanym czasie introgresji.